Tak pomiędzy wierszami powiem ci

że gdybyśmy chcieli zbawiać świat

pewnie zostalibyśmy sami

A tak że nie chodzi nam o nic

może tylko o ciepłe strumienie powietrza

przekazywane z ust do ust 

jak istota człowieczeństwa



     To wtedy ty i ja i zawsze jeszcze ktoś



Zupełnie między nami powiedz mi

co zrobiłabyś gdybyśmy wreszcie 

zostali sami

A tak żyjemy w koszarach

jesteśmy celem w grze zwanej manewrami szczęścia

w której my

versus reszta społeczeństwa



      Tak ty i ja i zawsze jeszcze ktoś



ty i ja i zawsze jeszcze ktoś

pamiętam dobrze 

ruszały się firanki

i wszystko wokół

w zasadzie nieruchomo stały tylko okna i drzwi 



Przechodzisz jak co dzień na drugą stronę miasta

Nie oddychasz by nie zbudzić czarta

On raczej nie śpi tu w noc

Ma parę rąk do pomocy 



      Ale krok za krokiem

      Niesie cię pozytywna myśl że nie jest źle

      że wszystko ma jakiś sens



Wszystko to gra

Gra luster i światła

Nie mrugasz by nie rozdrażnić tym lwa

On raczej nie śpi tu w noc

Ma parę noży do pomocy



      Ale Krok za krokiem...



Chowasz się na tym samym zakręcie

Nie ma co, nie jesteś dzieckiem szczęścia

Nie plujesz nigdy pod wiatr, nie patrzysz nigdy psu w oczy



      O nic nie pytasz

      Niesie cię....



Spoza chmur i rzek

Wyłania się nareszcie, szara śmierć

Ostatni blok w naszym mieście

I chociaż nie śpi tu nikt

ktoś znowu z okna wyskoczył



      Krok za krokiem...